szukaj
 
 
 
Rola ojca w wychowaniu córek wkraczających w wiek dojrzewania

 Ojciec wywiera wielki wpływ na kształtowanie się osobowości córki od najwcześniejszych lat jej życia. Jednak jego rola staje się wyjątkowa, gdy córka wkracza w burzliwy wiek dojrzewania. Pytanie podstawowe brzmi: jak przygotować córkę na okres młodzieńczej dojrzałości i na relacje z chłopcami? Istnieje wiele możliwych sposobów, jednym z nich jest podzielenie się z córką własnymi przemyśleniami o naturze mężczyzn, a zwłaszcza o ich reakcjach w odniesieniu do kobiet. Niezastąpiona rola ojca polega na tym, że przekazuje córce wiedzę o tym, w jaki sposób chłopcy myślą o dziewczętach, jak silny jest ich popęd seksualny, jak przewidywać i uprzedzać wynikające z tego sytuacje. Tego typu rozmowy skutecznie pomogą córce pokonać trudności okresu dojrzewania. Ojciec ubezpiecza córkę na przyszłość, a w razie uczuciowych zawodów pociesza i rozprasza wątpliwości wyjaśniając, że to jak zachowują się wobec nas inni nie jest bynajmniej miernikiem naszej wartości, zaś ból i uraza, których w tym momencie doświadcza, to rzecz normalna i czę¬sta. Dlatego tak ważną rzeczą jest to, aby ojciec wcześniej zaznajomił cór¬kę z problemami wieku dojrzewania, a kiedy zaczną się pojawiać, będzie służył swoją pomocą i radą. [Wright 1993, s.32].

Niestety ojciec może także w tym okresie niekorzystnie zakłócić proces dokonujących się przemian w życiu biologicznym i emocjonalnym córki. Wielu ojców odsuwa się od córek gdy ich ciała zaczynają nabierać kobiecych kształtów. Ojcowie kończą wówczas brać córki na kolana i przytulać .Jednak nastolatki nadal potrzebują właściwie ustawionej bliskości z ojcem. Natomiast ojcowie często nie potrafią spontanicznie i bezpośrednio wyrazić córkom swoich uczuć a raczej mają skłonność do ich skrywania., co oznacza że matka zmuszona jest występować w roli „tłumacza”: tato bardzo cię kocha, ale nie potrafi tego wyrazić. Okres dojrzewania córki jest trudny nie tylko dla niej samej, ale tak¬że dla ojca. ponieważ przypada na dość niekorzystny etap w jego życiu, pełen konfliktowych napięć i problemów wieku średniego. Z tego też powodu wszelkie nieporozumienia i problemy narosłe między nim a córką mogą się teraz utrwalić i zaostrzyć. Jeśli relacje córki z ojcem zawiodły pod jakimkolwiek względem, to sytuacja taka mo¬że zaszkodzić w rozwoju jej kobiecości [Wright 1993, s.30].

Kiedy ojciec nie ceni w swojej córce kobiecości, kiedy jest na nią niewrażliwy, hamuje prawidłowy jej, ponieważ kobiecość córki kształtuje się pod wpływem ojca. Kilkunastoletnia dziewczyna nadal potrzebuje zdrowych i dobrych relacji z ojcem. Dlatego ojciec powinien być dla niej pełen ciepła i akceptacji, a nie odsuwać się od niej czy wręcz przed nią uciekać .Uśmiech, zachwyt nad jej nową fryzurą czy sukienką – tak niewiele kosztuje, a tak wiele znaczy dla rozwijającej się młodej osobowości. Tylko w takich warunkach ojcowie pomagają dziewczyn¬kom stawać się kobietami.

Wyjątkową rolą ojca jest także fakt, że jest on pierw¬szym mężczyzną, którego względy córka pragnie pozyskać i pierwszym, który wprowadza ją w relacje z przedstawicielami płci męskiej. Z ob¬serwacji jego zachowania się kształtuje więc sobie córka poglądy na mężczyzn w ogóle. Stąd też córki, pozbawione kontaktu i prawidłowych relacji z ojcem, mają mniejsze szanse na dobre wywiązanie się w przyszłości z za¬dań matki i żony. Nie mają one zbyt dużo okazji do tego, by wpoić sobie odpowiednie postawy i poznać psychikę przedstawicieli płci męskiej.

W podobnej, a pod wieloma względami gorszej sytuacji są córki ojców, którzy nie tylko nie nawiązują z nimi pozytywnej więzi emocjonalnej, ale wręcz je odrzucają, krzyczą na nie, poniżają, czy biją. Ta¬ki ojciec wytwarza u córki nie tylko niechęć do poznawania psychiki m꿬czyzn, lecz nawet uraz w stosunku do nich, co w konsekwencji może odbić się niekorzystnie na całym przyszłym życiu kobiety. [Pospiszyl 1976, s.56-57].

Natomiast córki nabiorą szacunku dla siebie samych i nauczą się cieszyć swoją kobiecością, widząc jak ojcowie je akceptują. Zyskują wów¬czas pozytywny wzorzec, według którego będą oceniać napotkanych mężczyzn. Dzię¬ki miłości ojcowskiej i jego autorytetowi będą mniej podatne na wpływ tych, którzy chcieliby je oszukać i wykorzystać. Z kolei obojętność ojca powoduje, że córki przyswajają sobie część jego ojcowskich funkcji. Skoro ojciec nie stworzył tak bardzo potrzebnego im obrazu mężczyzny, postanawiają same wypełniać „ojcowską rolę”. Stawiają sobie kolejne życiowe cele i zażarcie o nie walcząc budują w so¬bie silną, typowo męską osobowość. Objawiają przy tym typowe cechy ojcowskiej dominacji – podporządkowania sobie ludzi, pracują jak „maszyny”, a rodziną zarządzają jak przedsiębiorstwem. Ta pseudomęskość to po prostu konsekwencja błędnej postawy ojca, to coś w rodzaju „zbroi i tarczy osłaniającej kobietę przed zadanym przez ojca bólem. W ten sposób Amazonka chroni niezwykle podatną na zranienie kobiecą stronę swej natury, która nie doczekawszy się akceptacji ojca została z widoczna niechęcią odrzucona. Zbroja działa jednak dwojako: nie przenika przez nią nic z zewnątrz, ale też i nic z wewnątrz na zewnątrz.. Amazonce bardzo trudno przychodzi okazywanie kobiecych uczuć i wrodzonej wrażliwości. Nie nawiązuje prawidłowych relacji z mężczy¬znami, a unikając ich nie zaznaje prawdziwej pełni życia.” [Wright1989, s.24].

„Ojciec odgrywa niezastąpioną rolę w kształtowaniu ambicji dora¬stającej córki, jej życiowych celów i kompetencji zawodowych. Mądry ojciec umie wpoić córce przekonanie, że żadna z tych cech nie stoi w koli¬zji z kobiecością. Kobiety uczą się też od ojców umiejętności kierowania ludźmi. Dzięki ojcom poznają zarówno pozytywne strony męskiego podej¬ścia do pracy, jak i właściwe temu podejściu ograniczenia. Dobrze, że przy okazji przekonują się również o bezowocności stawiania sobie zanadto wygórowanych celów i budowania osobowości zorientowanej wyłącznie na osiągnięcia” [Wright 1993, s.22].

Specyficzna rola ojca polega też na tym, że w wypadku jego oddziaływania na córki mamy do czynienia z tzw. modelowaniem. Pomimo tego, że córka na ogół więcej cech zachowania przyjmuje od matki, to jednak sze¬reg cech zachowania się przejmuje również od ojca. Do tych cech należy przede wszystkim zrównoważenie psychiczne. W życiu codziennym naj¬częściej wyraża się to w sprawiedliwym, bezemocjonalnym osądzie konkretnych zdarzeń i faktów [Pospiszyl 1976, s.56].

Jest jeszcze jeden problem, z którego ojcowie powinni zdawać sobie sprawę. Jeśli ich postawa psychoseksualna jest nieprawidłowa lub niedoj¬rzała, to fakt ten nie pozostanie bez wpływu na życie córek. Jeśli w środo¬wisku, w którym wychowywały się córki, kobiety były lekceważone i wy¬korzystywanie, to postępowanie takie może wpłynąć na ich niebezpieczną uległość i bezbronność wobec mężczyzn.

Wiele dorosłych kobiet relacjonując swoje wspomnienia, porusza kluczowe zagadnienie psychicznej i seksualnej dojrzałości. Dostrzegają w swoich małżeństwach i innych związkach uczuciowych paralelę do relacji z własnym ojcem, a postać ojca rzuca swój długi cień na seksualizm pracę, rodzicielstwo czy sposób wypoczynku.

Reasumując można stwierdzić, że przemiana dziewczynki w dorosłą kobietę wymaga od ojca dużej wrażliwości i cierpliwości. Lecz jeśli potrafi zaakceptować i ukształtować jej kobiecość, daje jej podwaliny pod dorosłe, udane i szczęśliwe życie.

 
 
 
Ilość odsłon: serwis: 2687942 | strona: 13300 | Mapa Strony zalogowany: Użytkownik anonimowy
Projekt i wykonanie mbnet.pl - serwis zbudowany w technologii mCMS Zaloguj
foto: k.slomka at work